... ::: Małe kociaki ::: ... PIERWSZY DZIEŃ WIOSNY Nadchodzacej wiosny boje sie zawsze jak ognia. Dlaczego? Dlatego, że na ulice wylegają biedne bezdomne koty i psy należące do bezmyslnych ludzi. Te pierwsze zaczynają się intensywnie rozmnażać, a drugie usilnie do tego dąża stojąc pod blokami nawet po kilka dni.Kocięta będą męczone przez "dzieci", bedą umierac na ulicach, zapełniać schroniska itd, a na następną wiosnę również zaczną się rozmnażać.Psy natomiast wpadaja pod samochody albo trafiają do schronisk. Zawsze bardzo ciężko jest mi patrzeć jak na świat przybywa zwierząt niechcianych... Wiecej zwierzaków oznacza więcej pracy w ratowaniu ich, wiecej nerwów, więcej zmartwień... Moje obawy nie były przesadzone bo już pierwszego dnia wiosny pierwsze marcowe kociątka potrzebowały pomocy. Trafiliśmy do piwnicy gdzie koty nie są mile widziane. Piwnica czysta, bez śladu kotów, bez kociego smrodu... ale jak widać sama kocia obecność również ludziom przeszkadza. Musieliśmy jednak wszystko dokładnie sprawdzić. Z jednej z piwnic dochodziło co jakiś czas cichutkie miauczenie oraz przykry zapach padliny. To zmobilizowało nas do działania i następnego dnia byliśmy sprawdzić wszystko dokładnie. W opuszczonej i nieużywanej od lat piwnicy za stertą desek i innych śmieci leżały kocięta. Nie wiem cyz ich matka się nimi zajmowała i gdzie była, bo dwa byly padnięte, a reszta słabiutka, zimna, brudna i zabiedzona. Zabralismy malutkie do lekarza, gdzie jeden musiał zostać uśpiony. Nie miał jednej tylniej nóżki do połowy oraz miał coś z oczkiem...było wielkie i spuchnięte. Zostały więc trzy maluchy z czego jeden odszedł na tęczowy most po godzinie pobytu u nas w domu. Gdyby nie moja mama pewnie musiałabym uspić wszystkie, jednak bez wahania kazała je przywieśc do domu by uratować im życie. Moja siostra równie troskliwie pomogła w pierwszym karmieniu i pomaga do dziś. Tata natomiast nie zabronił, ani się nie denerwował i doglądał co u maluchów słychać. Gdyby nie moja kochana rodzinka to by sie nic nie udało. Pierwszego dnia wszystko załatwialismy w pośpiechu- mleko dla kociąt, butelki. Małe nie za bardzo chciały jeść bo nie potrafiły ssać smoczka, ale troche im do brzusia naleciało. Odkrylismy, że kicie sa okropnie zapchlone. Na takich malutkich ciałkach przewijało się mnóstwo pcheł. Baliśmy się zastosować środków chemicznych by im nie zaszkodzić jednak musielismy zaryzykować. Udało się i dzidzie miały juz spokój. Na drugi dzień dziewczynka zaczęła otwierać oczeta. Cóż to za piękny widok! Po krótkim czasie u malutkiej zaczeła nas martwić jedna rzecz. Z dróg moczowych wydostawały się jej skrzepiki krwi. Wet sam nie za bardzo wiedział co to, a u takiego maleństwa nalezy ograniczyc do minimum stosowanie jakichkolwiek leków, więc czekalismy czy bedzie gorzej. Na szczeście na razie nic straszngeo się nie dzieje, a mała rośnie, ma apetyt i dobrze sie wypróżnia. Razem z moim chłopakiem Adamem karmimy dzidzie co 2, 3 godziny, masujemy brzuszki i dupeczki, przytulamy i ogrzewamy ciepłym termoforem. Sama nie dałabym sobie rady ani fizycznie ani psychicznie, a Adi pomaga mi w chwilach słabości. Dzięki temu, żę większośc czasu wszystko robilismy razem było łatwiej i sprawniej. 25.03 chłopczyk otworzył oczka. 06.04 Maluchy poczyniły ogromne postępy. zaczynają juz same załatwiać się do kuwetki, ale z kupka im jeszcze nie wychodzi. Musimy nadal nasladowac kotke i masowac pupki. Z chodzeniem radza sobie juz coraz lepiej. Ladniej utrzymuja rownowage i poluja na sibie na wzajem. Zaczynamy juz wprowadzac stale pokarmy. Dzis byl drugi dzien kiedy kocieta pociamkaly troche mieska, nadal jednak wola smoczek. Sa strasznie pocieszne, kochane i slodkie. kiedy dajemy im buziaki gryza nas po nosach :) 16.04 Kociaki jedzą już same. Jeszcze zdaża im się czesto stać w miseczce łapkami, a potem roznosić kaszkę po calym domu, ale powoli opanowujemy sytuację ;).Poza mleczkiem dostają mięsko oraz mięsko z ryżęm. Biegają juz po całym domu z całą resztą zwierzaków i uczą się każdego dnia nowych psot. Zaczynają też rządzić w kuwetkach. Są bardzo rozkoszne i caly czas obcałowywane przez cała rodzinę. Po harcach padaja zmeczone i śpią jak susełki. Nieuchronnie zbliża się czas gdy będą musiały iśc do nowych domów... :( Dziewczynka zostaje blisko mnie w bloku obok, natomist chłopczyk pojedzie do Niemiec, a dokładniej do Darmstadt. 21 III 2004 Piwnica 21 III 2004 Pierwsze karmienie 23 III 2004 24 III 2004 25 III 2004 26 III 2004 27 III 2004 30 III 2004 06 IV 2004 10 IV 2004 11 IV 2004 12 IV 2004 13 IV 2004 23 IV 2004